Od Katherine - CD historii Jev'a

Przez jakiś czas po wyjściu Jev’a byłam zbyt wzburzona, by racjonalnie myśleć. Stałam tylko, nawet nie drgając, i gapiłam się w księgi leżące na podłodze i porozwalane przy nich szklane resztki stolika. Mimo złości, czułam się też ogromnie zagubiona i zdezorientowana. Naprawdę pokłóciliśmy się tak ostro przez głupi stolik od kawy? To było niedorzeczne.

Poczułam jak gniew powoli ze mną wyparowuje. To tak, jakbym ponownie przeżywała dzień szóstego grzechu głównego, który wywoływał u mnie raczej negatywne emocje. Tylko, że teraz to było inne. Jakbym miała nad tym kontrolę, ale sama nie chciała przestać się wściekać.

Odetchnęłam parę razy. Nie dlatego, że tego potrzebowałam, ale po prostu pozwalało mi się to zrelaksować. Albo raczej wyciszyć.

Po paru sekundach usłyszałam kroki pani Freydez.

- Coś się stało, kochanie? – Zobaczyłam ją jak patrzy na mnie ze zmartwioną miną. Kiedy jednak ujrzała pobity stolik, szybko dodała dwa do dwóch. – A to łajdak – burknęła, marszcząc brwi.

- To był… Przypadek – mruknęłam cicho. – Potem… Właściwie nie wiem, co się stało. Nie będę go usprawiedliwiać, ale to ja na niego naskoczyłam.

- To nie ma znaczenia – fuknęła, machając dłonią w stronę miejsca małej katastrofy. – Najgorsze jest i tak to, że jest bałagan. I kto go będzie musiał posprzątać? Oczywiście, że ja!

- Nie martw się. Mam taki sam pogląd na moje życie. – Uśmiechnęłam się lekko, przechodząc obok. Poklepałam ją po ramieniu. – Plusem jest to, że nowy dywan w salonie jest cały.

Byłam już odwrócona, ale niemal poczułam jej skrzywienie.

- Właściwie to nie jest. Wylałam rano przez przypadek kawę.

Odkaszlnęłam, starając się ukryć śmiech i ruszyłam w kierunku mojego pokoju. Usłyszałam, jak za mną pani Freydez cicho chichocze. Przez chwilę byłam rozbawiona, jednak im szłam dalej, tym pozytywny odgłos coraz bardziej się oddalał. Wreszcie zostałam sama z moimi myślami. Wtedy jednak zamykałam już drzwi do mojej sypialni.

Ostatnio nie bywałam tu często, jednak dzięki temu, że moja gosposia była pracowita, zawsze było tu czysto i nie było widać nawet smug kurzu. Usiadłam na łóżku, ściskając ostrożnie pościel. Była wymieniana miliony razy i prana równie często, a jednak kiedy skupiłam się, nadal mogłam tam poczuć lekki zapach Jev’a. Coś ścisnęło mnie w brzuchu.

Matko przenajświętsza, przecież to ja go zostawiłam. Sama kazałam mu dać sobie spokój, podświadomie wierząc, że i tak zawsze będzie pragnął ze mną być. I teraz co? Tylko się kłócimy, a jedynym powodem, dla którego w ogóle musi znosić moje towarzystwo jest Vivienne. Nigdy nie czułam się tak odrzucona, chociaż musiałam przyznać, że sobie na to zasłużyłam. Jakby nie było, nie robiłam nic, co skłoniłoby go do zmiany decyzji.

Podświadomie wstałam i wyszłam z pokoju, kierując się w stronę mojej równie wielkiej – a może nawet większej – garderoby. Kiedy tylko weszłam do środka, uderzył mnie zapach świeżych ubrań, co uświadomiło mi, że pani Freydez niedawno musiała robić pranie. One jednak mnie nie interesowały i ruszyłam w stronę szafki z biżuterią, siadając na krzesełko obok. Po kilku chwilach grzebania w przegródce z pierścionkami, znalazłam to, czego szukałam.

Po środku dłoni położyłam wspaniały pierścionek zaręczynowy o błyszczącym, czerwonym diamencie. Jak mogłam kiedyś go tak nie doceniać? Nie mogłam się powstrzymać i włożyłam go na palec serdeczny. Uniosłam moją dłoń, przyglądając się jej uważnie i doszłam do wniosku, że z tym pierścionkiem wygląda naprawdę ładnie.

Westchnęłam jednak z żalem, ponieważ właściwie nie miałam już prawa go nosić. Tak więc po chwili wylądował z powrotem w szafce, a ja oparłam brodę na dłoni, zastanawiając się, jakim cudem udało mi się spieprzyć taki cudowny związek.

Jev?