Od Jev'a - CD historii Katherine

Westchnąłem głęboko i poszedłem do kuchni nalać sobie soku pomarańczowego. Zerknąwszy przez okno zobaczyłem Katherine, która siedziała jakieś 500 metrów ode mnie na ławeczce. Może faktycznie byłem zbyt ostry, bo ja sam też nie jestem idealny. Też mam krew na rękach wielu ludzi, ale jednak zaprzestałem tego i żałuje, staram się tego nie powtórzyć. Chwyciwszy szklankę soku wybiegłem na dwór. Nagle coś mi się przypomniało i spojrzałem na dół. Ach! Zaś te bokserki w uśmiechnięte buźki! I jak tu być prawdziwym facetem?
***
Wdziałem dżinsowe szorty i biały podkoszulek bez rękawów i dopiero wtedy oficjalnie wyszedłem z domu.
Usiadłem na ławce obok Katherine i położyłem szklankę świeżo wyciśniętego soku tak by dzielił nas. Wampirzyca siedziała i wpatrywała się w przestrzeń.
- Ehh - zacząłem - Głupio wyszło. - wzruszyłem ramionami - Nie jestem lepszy od ciebie, może nawet gorszy. Bo obwiniam wszystkich dookoła za to kim jestem. Może nawet nie powinienem obwiniać Shevy, bo tak jak ten twój...zapomniałem jak mu na imię. Armando? Romano? No jak on się nazywa!
- Andre - podpowiedziała
- A no właśnie - uśmiechnąłem się - Ten cały Lamarie
- Lemarie - poprawiła mnie
- Dasz mi skończyć? - popatrzyłem na nią wilkiem - Bo Shevy tak jak ten francuz-idiota - musiałem to powiedzieć - chciała stworzyć ze mną rodzinę, ale nie zapytała mnie o zdanie. Mimo to wiem, że ty nadal go kochasz, a ja czasem nie mogę zapomnieć co straciłem. Ale wolałem ją jako człowieka, chciałem ją chronić, a okazało się, że ona nie jest i nie będzie taka krucha. Z łatwością może mnie zabić. Chciałem powiedzieć, że tęsknie za człowieczeństwem, ale to się już nigdy nie odwróci. Bo próbowałem.
Popatrzyła na mnie z pytaniem w oczach.
- Eliksiry i ta cała magia. Nie działa - wyznałem - Tęsknie za tym i staram się upodobnić to wampirze życie do tego zanim umarłem. Na próżno.

Katherine?